[EWAW] OC Spectrum meme

posted on 04 Jan 2016 00:07 by saixmedrik in EWAW

 

       จริงๆมีมอันนี้ทำมาตั้งแต่ก่อนจบปี 2014 เสียอีกแต่ไม่ได้เอาลงที่ไหนเพราะตัวมีมเปล่าๆมันเป็นภาษาอังกฤษ ศัพท์บางตัวเกรงว่าจะตีความกันไม่ถูกเลยคิดว่าจะแปลไทยก่อนค่อยเอามาลง.....ก็เพิ่งจะแปลมันในปี 2016 นี่ละครับ Orz

Templateเปล่ามีมอันนี้ เป็นภาษาอังกฤษ - http://www.deviantart.com/art/OC-Spectrum-Meme-BLANK-276918754

 

       ***ในบางข้อ บางคนที่ล้นออกมาทางเหลืองแต่จริงๆอยู่ในระดับสีเขียวก็มี แต่เพราะมันยัดกันลงไปเยอะเลยโดนดันออกมาตรงกลางๆ เช่น ข้อ- เพศ(กายภาพ) / เพศ(จิตใจ) / ถนัด  ...ข้อที่นอกเหนือจากนี้ คนที่อยู่ตรงเหลืองๆหรือเหลืองกึ่งเขียวก็คืออยู่ระดับนั้นจริงๆ

@ewaw_beograd @ewaw_iveta @ewaw_vRyck @ewaw_kk @ewaw_kn @ewaw_osijek @ewaw_yaroslavl

 

       .......ก็ไม่รู้ว่าลองทำมีมอันนี้มาให้ดูว่าใครเป็นยังไงแล้วจะทำให้เข้าใจคาร์มากกว่าเดิมหรืองงหนักกว่าเดิมแน่ 55555

EWAW fic - Bonded[unevitably/unwanted]

posted on 31 Dec 2014 19:29 by saixmedrik in EWAW
 
 เอนทรี่นี้เขียนถึงตัวละครซึ่งเป็นส่วนนึงของคอมมู
 

 
 คำเตือนสักเล็กน้อยจากที่บล็อกคอมมู... 
 
 "จุดมุ่งหมายของคอมมูนิตี้นี้คือการได้รับความสนุกสนานและแฝงด้วยความรู้จากข้อมูลของแต่ละเมืองรวมถึงประเทศตามลักษณะ ของ Himaruya Hidekaz ผู้สร้าง Axis Powers Hetalia ซึ่งทางเราไม่ได้ต้องการให้เกิดดราม่าหรือสิ่งอื่นใด 
 
 หากท่านไม่ชมชอบคอมมูนิตี้นี้ โปรดวางตัวเฉยแล้วกด x ออกจากหน้าบล็อกเลยนะคะ" 
 
 
 
::Bonded[unevitably/unwanted]::

Main EWAW Characters:: Beograd[LINK], Kamchatka[LINK], Yaroslavl[LINK]
OCs outside of EWAW:: Niš[LINK], Novi Sad[LINK], Petrovaradin[LINK], Užice[LINK] and Zemun[LINK]
 
 
 
 
 
 

       สายลำน้ำดานูบอาจได้ชื่อว่าเป็นแม่น้ำที่ผู้คนใฝ่ฝันหาที่จะได้ยลด้วยตาตนเองมากที่สุดในยุโรป แต่หากกับเหล่าชาวรัสเซีย อย่างไรแม่น้ำดานูบก็ไม่ยิ่งใหญ่เท่า ‘โวลก้า มาตุชก้า’

       กระนั้น...นี่ก็เป็นครั้งแรกที่จิตวิญญาณอายุสามร้อยกว่าปีของคัมชาทก้าได้มาเห็นดานูบ รวมถึงเมื่อปีที่แล้วก่อนไปเข้าโรงเรียนที่เกาะ W ก็ได้พาไปอยู่ที่บ้านของตนริมลำน้ำโวลก้าร่วมครึ่งเดือนมาแล้ว ดังนั้น...ยารัสลาฟจึงเพียงวางเฉยต่อปฏิกิริยาส่งเสียงตื่นเต้นของจิตวิญญาณวัยน้องชายที่เกาะกระจกหน้าต่างเครื่องบินชะเง้อมองแม่น้ำเบื้องล่างในยามกลางคืนที่เห็นเพียงความระยิบระยับของแสงไฟที่เรียงเป็นแนวตามฝั่งของแม่น้ำขณะเครื่องบินจากปารีสกำลังจะลงที่สนามบินนิโกล่า เทสล่าของ...เบลกราด...ซึ่งนั่งคั่นกลางระหว่างสองพี่น้องเชื้อสายสลาฟตะวันออกไว้

 

       ...เขาไม่มีเหตุที่จะต้องแสดงอากัปใดๆที่ผิดไปจากปรกติเพียงเพราะได้มาอยู่ใกล้ๆกับแม่น้ำดานูบ...

       70 ปีที่ผ่านมาแล้ว...นั่นคือ’ครั้งแรก’ของการได้มาเห็นดานูบด้วยตัวเอง ในวันที่สายน้ำแห่งนี้ดูหม่นหมอง...มืดมน...กว่าภาพที่คัมชาทก้ากำลังเห็นอยู่ ณ ปัจจุบันนัก ...และเช่นกัน ในวันที่จิตวิญญาณอายุสองพันกว่าปีของเมืองหลวงเซอร์เบียอยู่ในสภาพย่ำแย่กว่า ณ ตอนนี้......

 

       21 ตุลาคม 1944...เพียงหนึ่งวันหลังจาก 3rd Ukrainian front ของกองทัพแดงเข้ามาปลดปล่อยเบลกราดจากการยึดครองของฝ่ายอักษะ

 

       นั่นคือครั้งแรกที่จิตวิญญาณเมืองจากริมฝั่งน้ำโวลก้าได้’รู้จัก’กับเบลกราดเป็นการส่วนตัว ทว่าแท้จริงแล้วหากนับถือการได้'รู้จัก'โดยไร้การพบหน้ากัน... 2014 คือปีที่หนึ่งร้อยพอดี

       ...ก่อนหน้านั้นอาจจะเป็นได้ที่เคยได้ยินนามมาก่อน แต่ด้วยว่ามิได้ใส่ใจนักจากฐานะอันต่างกันและระยะทางอันห่างไกล 1914 คือปีที่เขาจำได้อย่างแม่นยำว่าเบลกราดได้เข้ามามีตัวตนอย่างถาวรในความรู้สึกนึกคิด

 

       “โอ้ะๆ นิก้านั่งนิ่งๆแป๊บบบบบ มานี่คาดเข็มขัดก่อน เดี๋ยวถ้าอยากเห็นแม่น้ำดานูบใกล้ๆเดี๋ยวพรุ่งนี้ผมพาไปดู ^^” ทิศทางการมองของม่านตาสีเทาเหลือบไปมองเจ้าบ้านผู้กำลังจุกจิกกับคัมชาทก้าราวกับเป็นพี่ชายเสียเองก็ไม่ปาน บางคราก็อดคิดไม่ได้ว่ามีเพียงเขาเท่านั้นรึเปล่าที่ไม่...

       เหล่านักการเมืองที่เขาไม่ชอบยุ่งด้วยนักในระยะนี้มักจะบอกว่าเซอร์เบียคือเพื่อนที่ดีที่สุดในบัลข่านของรัสเซีย...มันเป็นเช่นนั้นจริงๆแต่เขามองไม่ออกเพราะอคติส่วนตน หรือ...มันเป็นเพียงเรื่องเล่าซึ่งไร้ความจริงที่นักการเมืองปั้นแต่งขึ้นมาเอง? อย่างวันนี้ก็เช่นกัน จิตวิญญาณแห่งเมืองหลวงของเซอร์เบียเชิญเขากับน้องชายมายังที่นี่...ในโอกาสอันดีที่จะเป็นการเฉลิมฉลองวันครบรอบ 70 ปีที่กองทัพแดงมาช่วยรบให้เบลกราดได้เป็นอิสระอีกครั้ง

 
      ลำพังตัวเขาเอง คำชวนของเบลกราดคงถูกปฏฺิเสธอย่างไม่ใยดีในวินาทีที่ถูกถาม
 
      ...หากไม่ใช่เพราะนิก้าอยากที่จะมาเยือนเซอร์เบียเป็นหนแรกในชีวิตจากคำชวนของคนนั่งข้างๆกัน แม้บรานิมีร์จะตกปากรับคำว่าจะดูแลน้องตนให้ดีอย่างไร...วาเลนตินก็ไม่ใคร่วางใจนัก และสุดท้ายก็ต้องยอมติดสอยห้อยตามมาด้วยอย่างเสียละไม่ได้
 
 
 
 
      ยามนี้ 5 ทุ่มกว่าแล้ว แต่ก็เป็นช่วงที่ไฟล์ทAir Serbiaจากเมืองใหญ่บางส่วนทยอยลงไล่เลี่ยกัน ทำให้เกิดความทุลักทุเลช่วงขั้นตอนการตรวจคนเข้าเมืองและรับสัมภาระ ทางเจ้าบ้านเองก็เพียงได้แต่ยิ้มเจื่อนยกมือขอยอมรับความผิดจากสายตาเชิงตำหนิของจิตวิญญาณที่อาวุโสมากสุดในสองรัสเซีย "ขอโทษที่ไม่สะดวกนะนิก้า วาเลนก้า... ที่นี่ไม่ได้ปรับปรุงสักเท่าไหร่เลยตั้งแต่......โอซีเยคยังอยู่ด้วยกันนั่นละ"
 
      ...อย่างน้อยก็ยี่สิบกว่าปีแล้วสินะจากคำตอบกลายๆนั้น ร่างชาวสลาฟตะวันออกสูง 193 ไหวไหล่ทำเหมือนไม่ใส่ใจแล้วหยิบกลุ่มสัมภาระชิ้นหนักที่สุดรับภาระหอบหิ้วให้แทนน้องชายที่ตั้งใจฟัง"คำแก้ตัว"ของเบลกราดอย่างให้ความสนใจมากเกินไป
 
       "ตอนนี้กำลังปรับปรุงตัวอาคารอีกฝั่งเพิ่มอยู่น่ะ เสร็จเมื่อไหร่น่าจะรองรับผู้โดยสารได้สะดวกขึ้นหน่อย แล้วก็...ถ้ามีงบเมื่อไหร่......จะเปิดรันเวย์ที่สองเพิ่มให้เร็วที่สุด มีแผนการอยู่แล้วล่ะแต่ผมต้องถามคนที่รู้รายละเอียดดีที่สุดก่อนว่าจ----- อา นั่นไง! เซลีโก้------"
 
 
       ม่านตาสีเทากับฟ้าเทาของสองรัสเซียหรีสู้แสงไฟฟลูออเรสเซนท์ที่ส่องให้ความสว่างภายในตัวอาคารผู้โดยสารชั้นใน ก่อนจะเห็นร่างนึงก้าวเข้ามาไวๆพร้อมๆกับเบลกราดที่วางสัมภาระลงแล้วอ้าแขนเหมือนจะรอรับการทักทาย ทว่าร่างนั้นเดินผ่านเสียเฉยๆมุ่งตรงมายังคู่จิตวิญญาณต่างถิ่นที่เป็นแขกสำคัญราวกับไม่ได้เห็นตัวตนของบรานิมีร์ที่บริเวณนั้น ก่อนจะยื่นมือเริ่มการทักทายจนวาเลนตินเงอะงะทิ้งสัมภาระหนักอึ้งลงพื้นเพื่อให้มือว่างไปรับการทักทายนั้นแทบไม่ทัน
 
 
       "Здравствуйте Валентин Ярославович, здравствуйте Никита Владимирович!" ภาษารัสเซียนั่น แม้จะแปร่งอยู่บ้างก็ยิ่งทำให้นีกีต้ายิ่งสนใจ...เบลกราดย่อส่วน...ที่ยืนอยู่เบื้องหน้ายิ่งนัก "Я Зелимир Йованович, Земун."
(Hello Valentin Yaroslavovich, hello Nikita Vladimirovich. I'm Želimir Jovanovic, Zemun)
 
 
       "Рад тебя видеть!!!(Nice to meet you!) คุณเซลิมีร์เป็นแฝดกับพี่บรานโก้รึเปล่าน่ะฮะ?? ถ้าพี่เขายังไว้ผมทรงเดิมละก็เหมื้อนเหมือนกันจังเลย!" คำตอบรับแรกที่หลุดออกจากปากของคัมชาทก้าทำให้ยารัสลาฟหน้าเกือบหงายไปเบาะๆแม้ดูจากท่าทีตอบสนองของอีกฝ่ายแล้วจะไม่ได้ดูถือสาหาความเท่าใด "นิก้า เสียมารยาทน่า!
 
       "อย่ากังวลเลยครับคุณวาเลนติน ส่วนใหญ่คนบ้านอื่นก็ทักผมแบบนั้นตลอดจริงๆ ในฐานะที่เป็นตัวแทนต้องรับออกหน้าเป็นเมืองหลวงแทนบรานโก้อยู่เรื่อยๆเลยจำเป็นต้องทำรูปลักษณ์ภายนอกไม่ให้เห็นความแตกต่างละครับ" จิตวิญญาณเมืองผู้มีผมสีอ่อนที่สุดในสี่คนผงกหน้าตาม...อดสังเกตไม่ได้ว่าวิธีพูดจาและน้ำเสียงนั้นช่างราบรื่นต่างกันตัวจริงอยู่โข
 
 
       "Здраво Жељко, драго ми је. (Hello Željko, nice to meet you.)"
 
       'ตัวจริง'ของเมืองหลวงเซอร์เบียกล่าวประชด'ร่างเทียม'ของตนด้วยน้ำเสียงสูงแปลกประหลาดราวกับไม่ใช่เสียงของตัวเอง "ผมก็กลับมาด้วยน่ะแหมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม ทำเป็นอยู่กันคนละมิติไปได้"
 
 
       ม่านตาสีเขียวเทาที่สูงไม่เกินระดับ 180 เซนติเมตรไปสักเท่าไหรเลื่อนไปสบกับคู่แฝดอย่างเลี่ยงเสียไม่ได้ "Добродошли кући, Бранко. (Welcome home, Branko.) ตามนั้น...ในเมื่อที่นี่เป็นบ้านนายเอง นายก็จัดการขนกระเป๋าตัวเองได้ตามสะดวกเลย ไม่จำเป็นต้องให้ชั้นคอยบริการต้อนรับอะไรไม่ใช่เหรอ?"
 
       เบลกราด'ใหญ่'เบ้ปากหน่อยก่อนก้มลงยิบสัมภาระตนมาหิ้วเองแบบจนใจ ส่วนเบลกราด'น้อย'นั้นกำลังเทคแคร์อาคันตุกะอย่างกระตือรือร้น "เดินทางกันมาตั้งหลายชั่วโมง คงอยากพักผ่อนแล้วใช่ไหมครับ? เดี๋ยวผมจะจัดการเรื่องกระเป๋าพวกคุณให้เอง---"
 
 
       ทันทีที่พูดจบ เซมุนก็เอามือคว้าหนึ่งในกระเป๋าสัมภาระที่วาเลนตินเพิ่งวางลงตอนทักทายกัน แต่แล้วเมื่อจะยกขึ้นก็กลับไม่มีการขยับไปไหน...... จิตวิญญาณร่างใหญ่ที่สุดในเซอร์เบียเบือนหน้าหนีแล้วยกมือปิดปากตัวเองไม่ให้เสียงหัวเราะลอดหลุดออกมาเท่าที่ทำได้...ในขณะที่เพื่อนรักที่อยู่กันมาสองพันปีพยายามหน้าดำคร่ำเครียดที่จะยกกระเป๋าที่แพ็คมาเต็มพิกัดน้ำหนัก 32 กิโลที่อนุญาตให้เอาขึ้นไฟล์ทมาได้
 
 
       หลังจากมองจิตวิญญาณร่างเล็กสุดที่อายุมากกว่าตนเท่าตัวหนึ่งพยายามจะเคลื่อนย้ายกระเป๋าเดินทางอย่างลำบากลำบน สุดท