[EWAW-Fic] Posjet / Посета

posted on 05 May 2014 12:54 by saixmedrik in EWAW directory Fiction
 
 
 เอนทรี่นี้เป็นส่วนนึงของคอมมู
 

 
 คำเตือนสักเล็กน้อยจากที่บล็อกคอมมู... 
 
 "จุดมุ่งหมายของคอมมูนิตี้นี้คือการได้รับความสนุกสนานและแฝงด้วยความรู้จากข้อมูลของแต่ละเมืองรวมถึงประเทศตามลักษณะ ของ Himaruya Hidekaz ผู้สร้าง Axis Powers Hetalia ซึ่งทางเราไม่ได้ต้องการให้เกิดดราม่าหรือสิ่งอื่นใด 
 
 หากท่านไม่ชมชอบคอมมูนิตี้นี้ โปรดวางตัวเฉยแล้วกด x ออกจากหน้าบล็อกเลยนะคะ" 
 
 
 
       นี่เป็นตอนต่อของ Nekada Sam / Некада сам และ Mašta i Stvarnost / Mашта и Cтварност
 
       หากยังไม่ได้อ่าน เชิญด้านนู้นก่อนคร้าบ
 
 
       OST 

 
 
 
 
 
Posjet / Посета (A visit)
 
Let me see how much you suffered - A story from the former Yugoslavia
 
 
Main Characters:: Beograd[LINK], Osijek[LINK]
Cameo:: Kamchatka[LINK], Yaroslavl[LINK]
OCs outside of EWAW:: Niš, Novi Sad, Sremska Mitrovica, Subotica and Zemun - SERBIA side[LINK]
Đakovo, Vinkovci - CROATIA side
 
 
 
 
       ดวงตาฟ้าเจือประกายเขียวลืมขึ้นและพยายามปรับโฟกัสเพื่อมองสำรวจสิ่งที่อยู่รอบตัว ...แสงจากภายนอกสอดแทรกตัวจากช่องว่างระหว่างเกล็ดบานหน้าต่างไม้.......คลับคล้ายคลับคลากันเมื่อราวๆ 24 ชั่วโมงที่แล้วซึ่งผู้กำลังหลุดจากบ่วงพันธนาการของนิทราถูก'ขัง'ไว้ในสถานที่ซึ่งถูกฝืนใจให้ไปอยู่
 
       เสียงซ่อกแซ่กของผืนผ้าที่ถูกดึงให้ตึงตัวจากแรงกดด้วยน้ำหนักของร่างกาย เปลี่ยนทิศทางทางโน้นทีทางนี้ทีตามการขยับกายดึงตัวเองให้ลุกขึ้น เป็นเพียงเสียงเดียวดังอยู่ภายในห้องขนาดไม่ใหญ่นัก...ผนังปูนมีรอยแตกร้าวจางๆและความไม่สม่ำเสมอของสีซึ่งหลุดร่อนไปตามอายุของตัวอาคาร
 
 
       ในรอบประมาณ 3 วันที่ผ่านมา จิตวิญญาณของเมืองใหญ่ลำดับสี่ของโครเอเชียไม่เคยลืมตาขึ้นมาเจอสภาพแวดล้อมที่คุ้นเคยของหอพักในโรงเรียน W ซึ่งย้ายตนไปอยู่มาเกินกว่าครึ่งปีแล้ว ...บนเครื่องบินระหว่างทางไปยังปารีส ......ในคอนโดของเบลกราด .........และแล้วก็เป็นที่นี่ ซึ่งเขาไม่แน่ใจว่าฟุบหลับไปตั้งแต่เมื่อใด แต่ไม่น่าจะเกินสองทุ่ม...
 
       แต่อย่างน้อย ที่นี่ก็คือบ้าน
 
 
 
       เพราะในที่สุดก็ตัดสินใจกลับบ้านอย่างไม่มีในการวางแผนล่วงหน้า เมื่อวานเลยไม่มีเวลาไปตุนเสบียงอะไรไว้สำหรับอาหารเช้าวันนี้เลย แค่กลับมาทำความสะอาดห้องนอนกับทั่วๆบ้านจนพอหมดฝุ่นก็หมดทั้งแรงกายและเวลาจะออกไปที่อื่นอีกแล้ว
 
       'เดี๋ยวเดินออกไปขึ้นรถรางหน้า Tvrđa ไปตลาดละกัน ขอขี้เกียจไม่เดินสักวันเถอะ' เฮอร์โวเย่พลางเริ่มคำนึงถึงสิ่งที่ต้องทำต่อไป...ยังไงก็ต้องกลับไปที่โรงเรียน ซื้อเสบียงมาได้แล้วคงต้องเช็คในอินเตอร์เน็ทหาสายการบินว่าจะหาตั๋วเที่ยวบินพาตนกลับไปได้เร็วที่สุดเมื่อใด และ...จะไปใช้สนามบินที่ไหนในการเดินทางดี
 
       'ถึงซาเกร็บจะใกล้กว่า แต่ยังไงก็ไม่มีไฟล์ทไปแถบอเมริกาตรงๆ ต้องไปต่อเครื่องที่อื่นอีกก็เสียเวลาอยู่ดี' สนามบินตัวเลือกซึ่งเขามองอยู่ตอนนี้ที่มีไฟลท์ตรงไปอเมริกาเลยคงเป็นเวียนนา... 'ทางที่สะดวกสุดคือขึ้นรถโดยสารจากบ้านข้ามเข้าฮังการีไปบ้านคุณบูดาเปสต์ จากนั้นค่อยหาทางไปบ้านคุณเวียนนาจากที่โน่นน่าจะง่ายกว่าบุกข้ามสโลเวเนียไป'
 
 
       ภาพแผนที่ตำแหน่งเส้นทางการเดินทางที่จินตนาการอยู่ขณะเดินลงบันไดลงมายังชั้นล่าง ชั่วเสี้ยวนาทีเขานึกไปถึงตำแหน่งๆนึงซึ่งอยู่ระหว่างทางจากบูดาเปสต์ไปยังสนามบินเวียนนาก่อนจะส่ายหน้าไล่ความคิดนั้นออกจากสมองไปอย่างรำคาญตัวเอง 'ไม่ละ ไม่ได้มีเวลาว่างถึงขนาดนั้น อีกอย่างถ้าไป...แล้วพี่อิเวต้าทราบว่าทำไมชั้นถึงต้องซมซานกลับมาบ้านแบบนี้ พี่เขาจะยิ่งเป็นกังวล'
 
 
       ประตูไม้บานเก่าซึ่งจะเปิดออกสู่เกือบใจกลางของชุมชนที่เคยเป็นป้อมปราการเก่าสร้างในสมัยการปกครองของออสเตรียซึ่งเป็นหัวใจของเมืองโอซีเยคในสมัยนั้นถูกดันเพื่อให้หยุดการขวางกั้นเจ้าของบ้านจากโลกภายนอก
 
 
 
       หากแต่แผ่นบานไม้นั้นหาได้ขยับไม่...สร้างความงุนงงแก่ผู้มีอายุแปดร้อยกว่าปียิ่งนัก "ฝืด?"
 
 
 
       ดังนั้นเขาจึงต้องออกแรงดันให้มากขึ้น ทว่ามันก็ยังไม่ขยับอยู่ดี จากหนึ่งมือดันจึงต้องเปลี่ยนเป็นโถมเอามือทั้งสองช่วยกันดัน...เหมือนจะเริ่มมีการขยับอย่างยากลำบาก
 
       "เอ๊ยๆๆๆ เดี๋ยวๆ รอแป๊บ" เสียงเอะอะจากด้านนอกดังทะลุแผ่นบานไม้เก่าเข้ามาถึงข้างในบ้านก่อนสิ่งต่อมาซึ่งจิตวิญญาณแห่งโอซีเยคจะได้ยินคือเสียงเหมือนพื้นรองเท้าเสียดสีกับอนุภาคฝุ่นดินบนพื้นราวกับมีใครผุดขยับตัวเร็วๆให้หลบพ้นจากหน้าบานประตู
 
 
       ใครกันมานั่งขวางประตูบ้านเขา? ยิ่งไปกว่านั้น จากการที่ดันไม่ออกแสดงคงจะนั่งพิงบานประตูอยู่ด้วยซ้ำ
 
 
       ในมือของเมืองใหญ่ที่สุดในภูมิภาคสลาโวเนียรู้สึกได้ถึงการสั่นไหวเบาๆของลูกบิดประตูในมือเมื่อมีใครจากทางด้านนอกนั้นหมุนลูกบิดเพื่อให้ประตูเปิดออกจากอีกฝั่ง
 
       "จาโคโว่? วินคอฟซี่??"
 
 
 
       "กว่าจะยอมตื่นได้นะ พ่อเจ้าชายนิทรา" เสียงจิ๊จ๊ะจิกกัดนั้นออกมาจากผู้หญิงที่อ่อนวัยกว่า'เจ้าชายนิทรา'แต่ก็เพียงไม่ห่างกันเท่าไหร่
 
       "ขอ..โทษ" เจ้าของบ้านกล่าวเสียงแผ่วๆพลางมองบุคคลทั้งสองที่สนิทช